Ik vind het wel weer goed met de regen, hoor. De afgelopen weken ben ik zovaak natgeregend dat ik eigenlijk vind dat ik minstens een half jaar vooruit kan. November was een heel natte maand en nu in december ziet het er ook niet al te best uit.

Het KNMI zegt dat al die regen aan het warme najaarsweer te wijten is. Het zeewater is warmer dan gebruikelijk is in begin december. En een warme zee stimuleert buien.
Dus terwijl wij genoten van een heerlijk najaar en vonden dat we maar met het weer boften, lag de wraak der natuur al klaar.

Ik ben al een paar dagen een klein beetje ziek, maar ik vond mezelf niet ziek genoeg om in bed te gaan liggen. Dus stond ik gisterenavond bibberend in de regen op een koud American Footballveld in afwachting van weer eens een sinterklaas. En vanmorgen ging de hondentraining in de stad ook gewoon door. Ook in de regen, ja.

Gelukkig is het binnen lekker warm. Ik ben niet van plan om vanavond verder te komen dan de bank. De sinterklaasfestiviteiten zijn bij ons al achter de rug en daarbij gaan de kinderen zo dadelijk ook uit logeren. Vanavond is het dus ik, mijn hubby en de bank. O ja, en de hond.

Ik kijk naar de wekker. Nog tien minuten. Ik kan nog even een beetje doezelen voordat er weer een nieuwe dag begint.

Vijf over zeven.  Nog hééél even, echt heel even. Ik draai me op mijn zij en sluit mijn ogen, ook al ben ik nu onrustig.

Tien over zeven. Nu kan ik het echt niet meer uitstellen. Anders komen we in de problemen.

Ik sta vermoeid op en werp een blik naar buiten. Gats, het is pikkedonker. Zachtjes, om Michael niet wakker te maken, sluip ik naar de badkamer. Eerst even tandenpoetsen. Dan de kinderen wakker maken.

Nu begint de gebruikelijke routine van kinderen, hond en kat voederen, lunchpakketten maken, de was erin doen, hond uit laten… Er komt geen einde aan de ochtendverplichtingen.

Gelukkig hou ik aan het einde van de rit toch nog een beetje tijd over. Ik ben in zo’n ijverige bui, dat ik zelfs de stofzuiger pak en de zolder ga stofzuigen. En dat allemaal voordat de kinderen naar school zijn. Ik ben trots op mijzelf!

Dan gaat de wekker. Huh? Ik kijk en zie dat het zeven uur is. Tijd om op te staan. In mijn dromen heb ik het allemaal al gedaan, helaas is de werkelijkheid anders.

Ik sta vermoeid op en werp een blik naar buiten. Gats, het is pikkedonker. Zachtjes, om Michael niet wakker te maken, sluip ik naar de badkamer. Eerst even tandenpoetsen…

(En dit heb ik dus heel vaak, hè. Iedere keer weer ben ik zo teleurgesteld dat ik alles opnieuw moet doen. Vermoeiend…)

♪Daar wordt aan de deur geklopt, hard geklopt zacht geklopt…♫

♫Jingle bells, jingle bells, jingle all the way! ♪

Ik ben momenteel lichtelijk in de war. Het leek me een goed idee om dit jaar extra vroeg de kerstboom neer te zetten omdat we de achttiende op vakantie gaan, maar ik geloof niet dat mijn brein hier mee om kan gaan. Terwijl hier thuis mijn kerstboom staat te fonkelen, klinken er op de tv Sinterklaasliedjes. Terwijl ik de kersthuisjes in de vensterbank nog even recht zet, bedenk ik dat ik nog naar de Action moet om spulletjes voor Quintijns Sinterklaasurprise te kopen.

Wanneer ik naar de winkel ga, is het allemaal niet veel beter. In het ene gangpad is Sint de baas, in het andere gangpad maakt de Kerstman de dienst uit.

Sinterklaas en Zwarte Piet. De Kerstman en zijn Kerstelfjes. Ik mag ze allemaal graag, maar ik kan mezelf niet opdelen. Ik denk dat we volgend jaar de kerstboom gewoon weer op 6 december neerzetten.

Gisteren waren we noodgedwongen in Sintsfeer omdat de kinderen aan een Sinterklaastoernooi van American Football mee deden. Dat was trouwens geen pretje. Ik zie mijn kinderen graag spelen, maar liever niet als het regent. En regenen deed het gisteren, uren en uren lang. En wij stonden dus uren en uren lang langs de zijlijn te bibberen. Merlijn won met zijn team, Quintijn had minder geluk. Gelukkig waren daar nog de zwarte pieten en de pepernoten.

Zo dadelijk ga ik maar even behangplaksel maken, zodat Quintijn met zijn surprise voor school aan de slag kan. Vorig jaar maakte hij al iets heel moois en dit jaar heeft hij opnieuw een leuk idee. Foto’s van het resultaat zullen ongetwijfeld volgen!

Nooit heb ik haar een vogeltje zien vangen. Of een kikker, of een muis. Ik geloof dat ik haar een paar keer met een poot naar een vlieg heb zien slaan. Maar dat was toen ze nog heel jong was. Voor de rest hield ze het liever bij brokjes en blikvoeding.

Ze was het liefst bij ons thuis. Alleen als de zon heel hard scheen, wilde ze haar territorium nog wel eens verleggen naar de voor-of achtertuin.

Toen Michael een paar weken lang met een longontsteking op bed moest liggen, week ze niet van zijn zijde.

Ze was alweer een oudje toen Lester ten tonele verscheen, maar ze wist hem snel duidelijk te maken dat met haar niet te sollen viel. Om daarna snel vriendschap met hem te sluiten.

Ze was overduidelijk een meisje. Zelfs haar gemiauw klonk hoog en meisjesachtig.

Sinds haar pootje een paar jaar geleden werd afgezet, ging het langzamerhand steeds slechter met haar. Ze bleef het echter heerlijk vinden om geknuffeld te worden.

Ze was zeventien jaar toen ze vanmorgen overleed in haar slaap. Wij zullen haar keihard missen.

“Zo, Merlijn, en dan moet je dit briefje op school inleveren. Weet je waar?” vraag ik.

Merlijn fronst.

“O,” zegt het vriendje dat hij bij zich heeft, “dat kan hij vragen bij de balie. Want bij de balie…”

“Weten ze alles!” vult Merlijn aan.

De jongens kijken elkaar tevreden aan. En weer besef ik dat er iets veranderd is sinds mijn eigen schooltijd. Want op die grote school waar Merlijn nu zit, is een heuse balie. Met daarachter een mevrouw die iedereen vriendelijk te woord staat. Ik heb Merlijn al vaker gehoord over die magische balie op school. Voor een brugpieper kan zo’n baliewaarzeallesweten best heel handig zijn. Een veilige baken in een woelige zee.

Op de middelbare school waar ik vroeger zat, was alleen een conciërge aanwezig. Hij was heel aardig en hij maakte heel veel grapjes, maar ik kan me nog goed herinneren dat ik daar de eerste jaren niet zo goed naar toe durfde gaan. Maar zo’n balie… Ja, dat biedt nieuwe mogelijkheden. Stel dat ik vroeger zo’n balie op school had gehad…

Ik droom nog even verder…

(En eigenlijk lijkt zo’n balie me sowieso heel handig. Ook voor nu. Een soort balie des levens, zeg maar. Met een mevrouw die overal een passend antwoord op heeft )

Eigenlijk durfde ik niet eens meer zo goed op mijn blog te kijken. Lag hij er nog net zo bij als ik hem de laatste keer achter gelaten had? Of was mijn blog ondertussen gehackt? Misschien stonden er wel allemaal rare reacties. Ik moest even moed verzamelen voordat ik hem aanklikte.

Alles was nog hetzelfde. Er waren geen rare reacties. Eigenlijk zag het er allemaal nog best gezellig uit. Alleen de datum van mijn laatste logje keek me wat beschuldigend aan: 25 oktober 2009. Oh, dat is alweer een tijdje geleden ja. Dat kan niet, dat mag niet. Ik moet mijn blog maar snel weer tot leven wekken. Dat verdient hij, want ik vond hem altijd best leuk.

Dus… om even snel weer een beetje bij te praten… Merlijn was gisteren jarig en hij werd dertien! Ja, dat gaat wel heel snel met die knul. Hij heeft het nog steeds naar zijn zin in de eerste van de middelbare school (het is daar lang niet zo eng als ik had gedacht) en hij kwam vorige week ook nog eens met een goed rapport thuis. Hij doet het dus harstikke goed. ♥

Wie op dit moment een ietsepietsie minder goed gaat is Lester. Hij zit in de pubertijd en is daardoor een beetje opstandig. Hij heeft momenteel geen ambitie meer om blindengeleidehond te worden. Eigenlijk ziet hij een carrière als vadsige huishond veel meer zitten. Ik oefen nog wel met hem, maar hij heeft de samenwerking eenzijdig opgezegd. Ook voor een hondenkoekje, brokjes of een stukje kaas wil hij zijn kunstjes niet meer vertonen. Mocht ik toch zo onverstandig zijn om zit, lig, af, of blijf naar hem te roepen, dan sjokt hij naar de tafel en gaat daar een beetje gebukt onder staan. Blijkbaar verkeert hij dan in de veronderstelling dat ik hem daar niet kan zien. Zijn oogjes glinsteren dan heel geniepig en als je goed kijkt zie je een heel sluw glimlachje rond zijn bek spelen. Misschien wordt het eens tijd voor een goed gesprekje, van vrouw tot hond. Maar of hij wel zal luisteren?

Verder gaat alles hier zijn gangetje. Ik ben aan het overwegen om de kerst er hier al in te knallen. Normaal gesproken doe ik dat op 6 december, maar ach, de kinderen geloven toch niet meer in de goede Sint en wij vertrekken voor de kerst al naar Florida voor een vakantie. Dus als ik nog van de kerstsfeer hier in huis wil genieten, kan ik er maar beter vroeg bij zijn, dacht ik zo. Dusseh, herfstblaadjes of niet… ik ga morgen maar eens een paar dozen van zolder open maken!

Quintijn had dit weekend een slaapfeestje. Vroeger duurde een feestje hooguit drie uurtjes, maar nu moet een feestje de hele dag duren of zelfs een heel weekend. Ik vind het heel moedig van de ouders dat ze dit met een stel drukke jongens hebben aangedurfd, maar ik denk dat ik dit zelf toch aan me voorbij laat gaan (ja dénk ik. Quintijn is pas in mei jarig, maar hij is nu al aan het lobbyen voor zijn eigen slaapfeestje. Ik hou tot nu toe nog aardig stand, maar je weet maar nooit ;D).

Hoewel het dus een slaapfeestje was, werd er zeker niet geslapen. Quintijn was dan ook behoorlijk gaar toen hij vanmiddag thuis kwam. Hij ging in bad en viel daarna op een stoel in slaap. Ik heb hem in bed weten te krijgen en nu slaapt hij dus nog.

Terwijl de uitgeputte jongen nog even aan het bijslapen was, zijn Michael, ik en Merlijn met Lester nog even naar het bos geweest. De mannen liepen alledrie sportief heen en weer te spurten en weet ik veel wat ze allemaal deden. En ik? Ik maakte de foto’s. Iemand moet het doen toch? En zo was de zondagmiddag alweer voorbij en gaan we naar een nieuwe schoolweek toe.

Eigenlijk was ik vergeten hoe het is om een hond te hebben (of in mijn geval een hond te lenen). Een hond die je altijd weer even blij en enthousiast begroet. Die, als je aan de keukentafel geconcentreerd aan het werk bent, even zijn vochtige neus tegen je aanduwt, zo van ‘ik ben er nog, hoor. Hoi!’. Een hond die je gezicht in de gaten houdt, om te zien of je hem nog steeds goedgezind bent. Het is zo lief om te zien om te zien hoe hij zijn oren spitst wanneer één van de kinderen zijn fiets in de tuin neerzet, of wanneer hij de garage open hoort gaan. Ik heb begrijp heel goed waarom de woorden ‘trouw’ en ‘hond’ vaak in een zin genoemd wordt.

Lester zorgt ervoor dat ‘thuis’ nog meer als ‘thuis’ aanvoelt. Natuurlijk denk ik ook aan het naderende afscheid. We hebben hem nu eenmaal te leen. Ik weet nu al dat het afscheid moeilijk gaat worden. Maar ik vind het ook een fijne gedachte dat hij straks voor iemand anders, een blind persoon, ook heel veel gaat betekenen. En dan ben ik toch ook een beetje blij voor die persoon, want een goede vriend als Lester kan net dat lichtpuntje in de duisternis zijn.

En ineens was hij daar: die donkere wolk boven mijn hoofd.

Eigenlijk dacht ik eerst dat ik alleen maar een slechte dag had. Gewoon met mijn verkeerde been uit mijn bed gestapt en verder niets. Maar de tweede dag was die donkere wolk er weer.

Ik vond alles stom. En was boos op iedereen en vooral op mezelf. Ik zag het nut niet meer van bloggen, twitteren, hyven en mailen. Overwoog om de stekker uit mijn log te trekken. Kleine dingetjes koste me de grootste moeite. Ik bedacht dat mijn leven zo klote was dat zelfs een emigratie, verandering van baan of een totale metamorfose nutteloos zou zijn. En mijmerde dat het toch we heel erg fijn zou zijn om op een onbewoond eiland te wonen. Al zou ik de zee en het strand vast haten en zou ik vast en zeker zo’n verdomde kokosnoot op mijn hoofd krijgen.
Ja, het leven was knap waardeloos.

De derde dag was alles nog steeds zwart. Ik joeg iedereen in mijn omgeving op stang met een zuur gezicht. Schold als een tokkie viswijf en huilde als het zo uit kwam. De vierde dag besloot ik  me gewoon helemaal niet meer aan te kleden. Erg snel van begrip ben ik meestal niet dus het moet de vijfde of zesde dag geweest zijn toen het tot me doordrong dat dit wel erg op een depressie leek. En het was ook nog eens herfst. Wacht… herfst… depressie… Zou het dan echt..?

Ja, mijn conclusie is dat het toch om een herfstdipje ging. Maar sinds gistermiddag zie ik letterlijk en figuurlijk de zon weer schijnen. Pfff, we kunnen weer opgelucht adem halen! 

   Ja, er zitten weer appeltjes in de boom. Maar dit jaar geen appeltjescreatie van mij, denk ik zo. Ineens lijkt me niets saaier dan een appeltjescreatie maken (mmh, toch nog een beetje opstandigheid over?).

 Kijk, mam, ik lijk wel een bel! Ding dong, ding dong (helt ondertussen ijverig heen en weer ;-D)!

Lester ziet er zo in actie best wel demonisch uit:

Terwijl het natuurlijk een überschattig hondje is:
      
Het zal de komende dagen trouwens rustig in huis zijn, want Merlijn is vertrokken voor kamp. Hij verblijft hier, op een camping in Lemele (Lemele? Ja, Lemele. Ik had daar dus nog nooit van gehoord), in Overijssel. Als hij straks weer terugkomt hebben we een weekje herfstvakantie!